“Lekker belangrijk” hoorde ik vandaag een Amsterdamse jongen zeggen over een ervaring van zichzelf, de jongen is kennelijk in staat zich zelf in perspectief te zien.
Jezelf in perspectief zien maakt je wereld breder, dieper en hoger dan de betrekkelijk kleine ruimte waarin we onze gevoelens, gedachten en dingen die we wel en niet doen belangrijk vinden.
Iedereen kent wel mensen die zichzelf weg cijferen om juist aandacht te krijgen of mensen die zichzelf zo belangrijk vinden dat ze overal wel een mening over hebben. Mensen die zich zelf weg cijferen lijken te begrijpen wat een ander nodig heeft. Maar ja, als je jezelf weg cijfert ben je er niet bij en hoe kan je dan nog iets weten? Overal een mening over hebben laat weinig ruimte over voor wat er misschien was voordat de mening werd georeerd.
Beiden hebben een tikkeltje narcistische inslag en beiden kunnen wel eens uitmonden in een beperkte sociale wereld. Gelukkig hebben we altijd Facebook nog.
Met NLP richten we ons op de wereld  van de ander om ons eigen denk kader uit te breiden. Je verrijkt jezelf door in andere mensen  kwaliteiten te zien en te horen die iets toevoegen aan jouw wereld. Je komt er achter hoe iemand anders de dingen doet die hij/doet en dan is wat de ander doet plotseling een stuk interessanter. Of het nou positief is wat iemand doet of niet, interssant is het altijd.  Jouw wereldbeeld en ideeën tijdelijk ondergeschikt maken aan die van een ander is misschien wel de belangrijkste vaardigheid die je kan ontwikkelen. Als je zover bent dat je dat kunt, dan ben je al ver op je NLP pad.
Ongevraagde feedback begrijp je ineens als je even in de schoenen van de gever van de feedback jezelf ziet.  Je weet de feedback op een waardige manier te beantwoorden als je weet hoe die tot stand is gekomen. Je bent dus even ondergeschikt aan de ander en laat daarmee de ander in zijn/haar waarde. Je eigen ideeën schuif je tijdelijk naar de achtergrond. Dat bedoelde mijn vriend de gevleugelde woorden: lekker belangrijk.